دى مىشد و گفتم صنما عهد به جاى آر * گفتا : غلطى خواجه درين عهد وفا نيست [ حافظ ، غزل 70 / 7 ص 156 ] من ز مسجد به خرابات نه خود افتادم * اينم از عهدِ ازل ، حاصلِ فرجام افتاد [ حافظ ، غزل 107 / 5 ص 230 ] به يادِ چشمِ تو خود را خراب خواهم ساخت * بناىِ عهدِ قديم استوار خواهم كرد [ حافظ ، غزل 131 / 6 ص 278 ] شاهدِ عهدِ شباب ، آمده بودش به خواب * باز به پيرانه سر ، عاشق و ديوانه شد [ حافظ غزل 165 / 2 ص 346 ] مطرب از گفتهء حافظ ، غزلى مست بخوان * تا بگويم كه ز عهدِ طربم ، ياد آمد [ حافظ ، غزل 169 / 8 ص 354 ] از سرِ مستى دگر با شاهدِ عهدِ شباب * رجعتى مىخواستم ، ليكن طلاق افتاده بود [ حافظ ، غزل 206 / 2 ص 428 ] در عهدِ پادشاهِ خطابخشِ جُرم پوش * حافظ قرابه كش شد و مفتى پياله نوش [ حافظ ، غزل 280 / 1 ص 576 ] به عهدِ گل شدم از توبهء شراب خجل * كه كس مباد ز كردارِ ناصواب ، خجل [ حافظ ، غزل 299 / 1 ص 614 ] بادِ صبا ز عهدِ صبى ياد مىدهد * جان دارويى كه غَم ببرد در دِه اى صبى [ حافظ ، غزل 421 / 7 ص 858 ] چون پير شدى حافظ از ميكده بيرون آ * رندىّ و هوسناكى در عهدِ شباب أولى [ حافظ ، غزل 457 / 7 ص 930 ] مُفادِ بيت از عهدِ تو تا به دورِ آدم * در خيلِ تو ، هر چه ز انبيا كس يعنى از عهد تو تا زمان آدم ، همه كس از انبياء و پيغمبران ، خيل و سپاه تواند و تو سر خيل همه هستى [ وحيد ] كوس ؛ بر وزن طوس ، به معنى فرو كوفتن باشد و عربان صدمه گويند و نقارهء بزرگ را نيز گويند و به معنى صف و قطار و جرگه هم آمده است [ برهان قاطع ]